Posted by on sep. 18, 2014 | 0 comments

Pim, de ‘Corporate Animal’

Aangeleerd gedrag in grote organisaties

Vorige week kwam ik er weer eentje tegen: de ‘corporate animal’!

Hij zit een paar deelnemers verderop in de vergaderzaal. We zijn met z’n allen in een geanimeerd gesprek over het wel en wee van de relatief kleine onderneming. Voor mij is het een eerste ontmoeting met dit team. Pim is veel aan het woord en zegt zinnige dingen. Hij lijkt een wijs man want hij heeft hij al veel meegemaakt. Hij heeft overal een mening en visie over. Zijn betrokkenheid is overduidelijk.

Maar mij valt iets op. De anderen vragen zich af, verwonderen zich en komen met originele ideeën. Zij praten over wat zij nu persoonlijk doen en zij zelf, samen met anderen, gerealiseerd hebben. Pim daarentegen heeft het over wat ‘de organisatie’ zou moeten doen. Hij spreekt over ‘ze’ in plaats van ‘ik’. Hij vraagt niet, maar zendt. Zijn mening staat vast. Tegenover andermans idee staat een ‘maar’. Telkens weer dat gemaar, dat bedenken voor een ander en zichzelf buiten het spel zetten. Het houdt de innovatieve dynamiek in het gesprek tegen en ik word er kriegelig van.

Pim werkt sinds een paar jaar bij deze onderneming. Als ik hem belangstellend vraag waar hij voorheen zat komt hij met twee klinkende namen van megagrote bedrijven. Volgens hem sterk bureaucratische omgevingen en niet fijn om in te werken. Daarom had hij ook de overstap gemaakt.

Het wordt duidelijk. Pim heeft zich onbewust bij de vroegere organisaties een gedrag aangeleerd dat goed in de overlevingsstrategie in dergelijke grote organisaties past. Opties open houden en de bal bij de ander leggen waardoor jezelf buiten schot blijft. Houd je stil, laat anderen kastanjes uit het vuur halen en zet je op het juiste moment op de voorgrond. De aanpak van een ‘corporate animal’.

Maar in een team van ondernemende professionals, waar iedereen voor het waarom van de organisatie gaat, is die strategie contraproductief. Sterker nog, die werkt verlammend en excluderend.

Het is aan Pim om zich onmiddellijk te herscholen, zichzelf te heropvoeden, en zich een daadwerkelijk ondernemende strategie aan te meten. Zelf met ideeën komen, die ideeën onbaatzuchtig delen en vervolgens zelf in actie komen.

Het is aan iedere deelnemer in de vergaderzaal om geen corporate overlevingsgedrag van een Pim te accepteren en wel per onmiddellijk. Direct aankaarten en smoren. Mijn oproep is om dat echt te doen. Het wordt zoveel leuker. Bewijs jezelf een dienst en geef tegelijk de echte wijsheid van Pim ruimte en een kans.

De tijd van corporate animals is wat mij betreft voorbij. Hun vernietigende tegenwerking moet een keer stoppen. Die is namelijk volledig uit de tijd.

(Mocht je toevallig Pim heten, weet dan dat de naam gefingeerd is. Of misschien toch niet?)


Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *